سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ١
- sabbaḥa
- سَبَّحَ
- tesbih eder
- lillahi
- لِلَّهِ
- Allah'ı
- mā
- مَا
- bulunanlar
- fī l-samāwāti
- فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ
- göklerde
- wamā
- وَمَا
- ve bulunanlar
- fī l-arḍi
- فِى ٱلْأَرْضِۖ
- yerde
- wahuwa
- وَهُوَ
- ve O
- l-ʿazīzu
- ٱلْعَزِيزُ
- üstündür
- l-ḥakīmu
- ٱلْحَكِيمُ
- hüküm ve hikmet sahibidir
Göklerde olanlar da yerde olanlar da Allah'ı tesbih ederler. O güçlüdür, Hakim'dir. ([59] Hasr: 1)Tefsir
هُوَ الَّذِيْٓ اَخْرَجَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مِنْ دِيَارِهِمْ لِاَوَّلِ الْحَشْرِۗ مَا ظَنَنْتُمْ اَنْ يَّخْرُجُوْا وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مَّانِعَتُهُمْ حُصُوْنُهُمْ مِّنَ اللّٰهِ فَاَتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوْا وَقَذَفَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُوْنَ بُيُوْتَهُمْ بِاَيْدِيْهِمْ وَاَيْدِى الْمُؤْمِنِيْنَۙ فَاعْتَبِرُوْا يٰٓاُولِى الْاَبْصَارِ ٢
- huwa
- هُوَ
- O'dur
- alladhī akhraja
- ٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ
- çıkaran
- alladhīna
- ٱلَّذِينَ
- kimseleri
- kafarū
- كَفَرُوا۟
- inkar eden(leri)
- min ahli
- مِنْ أَهْلِ
- sahiplerinden
- l-kitābi
- ٱلْكِتَٰبِ
- kitap
- min diyārihim
- مِن دِيَٰرِهِمْ
- yurtlarından
- li-awwali
- لِأَوَّلِ
- ilk
- l-ḥashri
- ٱلْحَشْرِۚ
- haşirde
- mā ẓanantum
- مَا ظَنَنتُمْ
- siz sanmamıştınız
- an yakhrujū
- أَن يَخْرُجُوا۟ۖ
- onların çıkacaklarını
- waẓannū
- وَظَنُّوٓا۟
- onlar da sanmışlardı
- annahum
- أَنَّهُم
- kendilerini
- māniʿatuhum
- مَّانِعَتُهُمْ
- koruyacağını
- ḥuṣūnuhum
- حُصُونُهُم
- kalelerinin
- mina l-lahi
- مِّنَ ٱللَّهِ
- Allahtan
- fa-atāhumu
- فَأَتَىٰهُمُ
- fakat onlara geldi
- l-lahu
- ٱللَّهُ
- Allah
- min ḥaythu
- مِنْ حَيْثُ
- yerden
- lam yaḥtasibū
- لَمْ يَحْتَسِبُوا۟ۖ
- ummadıkları
- waqadhafa
- وَقَذَفَ
- ve saldı
- fī
- فِى
- içine
- qulūbihimu
- قُلُوبِهِمُ
- yürekleri
- l-ruʿ'ba
- ٱلرُّعْبَۚ
- korku
- yukh'ribūna
- يُخْرِبُونَ
- harap ediyorlardı
- buyūtahum
- بُيُوتَهُم
- evlerini
- bi-aydīhim
- بِأَيْدِيهِمْ
- kendi elleriyle
- wa-aydī
- وَأَيْدِى
- ve elleriyle
- l-mu'minīna
- ٱلْمُؤْمِنِينَ
- mü'minlerin
- fa-iʿ'tabirū
- فَٱعْتَبِرُوا۟
- ibret alın
- yāulī
- يَٰٓأُو۟لِى
- ey sahipleri
- l-abṣāri
- ٱلْأَبْصَٰرِ
- akıl
Kitap ehlinden inkarcı olanları ilk sürgünde yurtlarından çıkaran O'dur. Oysa ey inananlar! Çıkacaklarını sanmamıştınız, onlar da, kalelerinin kendilerini Allah'tan koruyacağını sanmışlardı. Ama Allah'ın azabı onlara beklemedikleri yerden geldi, kalblerine korku saldı; evlerini kendi elleriyle ve inananların elleriyle yıkıyorlardı. Ey akıl sahipleri! Ders alın. ([59] Hasr: 2)Tefsir
وَلَوْلَآ اَنْ كَتَبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاۤءَ لَعَذَّبَهُمْ فِى الدُّنْيَاۗ وَلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ ٣
- walawlā
- وَلَوْلَآ
- eğer olmasaydı
- an kataba
- أَن كَتَبَ
- yazmış
- l-lahu
- ٱللَّهُ
- Allah
- ʿalayhimu
- عَلَيْهِمُ
- onlara
- l-jalāa
- ٱلْجَلَآءَ
- sürgünü
- laʿadhabahum
- لَعَذَّبَهُمْ
- mutlaka onlara azabederdi
- fī l-dun'yā
- فِى ٱلدُّنْيَاۖ
- dünyada
- walahum
- وَلَهُمْ
- onlar için vardır
- fī l-ākhirati
- فِى ٱلْءَاخِرَةِ
- ahirette de
- ʿadhābu
- عَذَابُ
- azabı
- l-nāri
- ٱلنَّارِ
- ateş
Allah onlara sürülmeyi yazmamış olsaydı, dünyada başka şekilde azap verecekti. Ahirette onlara ateş azabı vardır. ([59] Hasr: 3)Tefsir
ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ شَاۤقُّوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۖوَمَنْ يُّشَاۤقِّ اللّٰهَ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ٤
- dhālika
- ذَٰلِكَ
- bu
- bi-annahum
- بِأَنَّهُمْ
- onların sebebiyledir
- shāqqū
- شَآقُّوا۟
- karşı gelmeleri
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah'a
- warasūlahu
- وَرَسُولَهُۥۖ
- ve Elçisine
- waman
- وَمَن
- ve kim
- yushāqqi
- يُشَآقِّ
- karşı gelirse
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah'a
- fa-inna
- فَإِنَّ
- şüphesiz
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah'ın
- shadīdu
- شَدِيدُ
- çetindir
- l-ʿiqābi
- ٱلْعِقَابِ
- azabı
Bu, Allah'a ve Peygamberine karşı gelmelerinden ötürüdür. Kim Allah'a karşı gelirse bilsin ki Allah'ın cezalandırması şüphesiz çetindir. ([59] Hasr: 4)Tefsir
مَا قَطَعْتُمْ مِّنْ لِّيْنَةٍ اَوْ تَرَكْتُمُوْهَا قَاۤىِٕمَةً عَلٰٓى اُصُوْلِهَا فَبِاِذْنِ اللّٰهِ وَلِيُخْزِيَ الْفٰسِقِيْنَ ٥
- mā qaṭaʿtum
- مَا قَطَعْتُم
- kesmeniz
- min līnatin
- مِّن لِّينَةٍ
- bir hurma ağacını
- aw
- أَوْ
- yahut
- taraktumūhā
- تَرَكْتُمُوهَا
- onu bırakmanız
- qāimatan
- قَآئِمَةً
- dikili
- ʿalā
- عَلَىٰٓ
- üzerinde
- uṣūlihā
- أُصُولِهَا
- kökleri
- fabi-idh'ni
- فَبِإِذْنِ
- hep izniyledir
- l-lahi
- ٱللَّهِ
- Allah'ın
- waliyukh'ziya
- وَلِيُخْزِىَ
- ve cezalandırması içindir
- l-fāsiqīna
- ٱلْفَٰسِقِينَ
- yoldan çıkanları
İnkarcı kitap ehlinin yurtlarında hurma ağaçlarını kesmeniz veya onları kesmeyip gövdeleri üzerinde ayakta bırakmanız Allah'ın izniyledir. Allah yoldan çıkanları böylece rezilliğe uğratır. ([59] Hasr: 5)Tefsir
وَمَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْهُمْ فَمَآ اَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَّلَا رِكَابٍ وَّلٰكِنَّ اللّٰهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهٗ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ٦
- wamā
- وَمَآ
- ve şey ise
- afāa
- أَفَآءَ
- verdiği
- l-lahu
- ٱللَّهُ
- Allah'ın
- ʿalā rasūlihi
- عَلَىٰ رَسُولِهِۦ
- Elçisine
- min'hum
- مِنْهُمْ
- onlardan (ganimetlerden)
- famā awjaftum
- فَمَآ أَوْجَفْتُمْ
- siz sürmediniz
- ʿalayhi
- عَلَيْهِ
- onun üzerine
- min khaylin
- مِنْ خَيْلٍ
- bir at
- walā
- وَلَا
- ve ne de
- rikābin
- رِكَابٍ
- deve
- walākinna
- وَلَٰكِنَّ
- fakat
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah
- yusalliṭu
- يُسَلِّطُ
- musallat eder
- rusulahu
- رُسُلَهُۥ
- elçilerini
- ʿalā
- عَلَىٰ
- üzerine
- man
- مَن
- kimselerin
- yashāu
- يَشَآءُۚ
- dilediği
- wal-lahu
- وَٱللَّهُ
- Allah
- ʿalā
- عَلَىٰ
- üzerine
- kulli
- كُلِّ
- her
- shayin
- شَىْءٍ
- şey
- qadīrun
- قَدِيرٌ
- kadirdir
Ey inananlar! Onların mallarından, Allah'ın Peygamberine verdiği şeyler için siz ne at ve ne de deve sürdünüz; fakat Allah peygamberlerine, dilediği kimselere karşı üstünlük verir. Allah herşeye Kadir'dir. ([59] Hasr: 6)Tefsir
مَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْ اَهْلِ الْقُرٰى فَلِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ كَيْ لَا يَكُوْنَ دُوْلَةً ۢ بَيْنَ الْاَغْنِيَاۤءِ مِنْكُمْۗ وَمَآ اٰتٰىكُمُ الرَّسُوْلُ فَخُذُوْهُ وَمَا نَهٰىكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوْاۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۘ ٧
- mā afāa
- مَّآ أَفَآءَ
- verdikleri (ganimetler)
- l-lahu
- ٱللَّهُ
- Allah'ın
- ʿalā rasūlihi
- عَلَىٰ رَسُولِهِۦ
- Elçisine
- min ahli
- مِنْ أَهْلِ
- halkından
- l-qurā
- ٱلْقُرَىٰ
- o kent
- falillahi
- فَلِلَّهِ
- Allah'a (aittir)
- walilrrasūli
- وَلِلرَّسُولِ
- ve Elçiye
- walidhī
- وَلِذِى
- ve olanlara
- l-qur'bā
- ٱلْقُرْبَىٰ
- akraba
- wal-yatāmā
- وَٱلْيَتَٰمَىٰ
- ve yetimlere
- wal-masākīni
- وَٱلْمَسَٰكِينِ
- ve yoksullara
- wa-ib'ni
- وَٱبْنِ
- ve yolcuya
- l-sabīli
- ٱلسَّبِيلِ
- ve yolcuya
- kay
- كَىْ
- ta ki
- lā yakūna
- لَا يَكُونَ
- olmasın
- dūlatan
- دُولَةًۢ
- dolaşan bir şey
- bayna
- بَيْنَ
- arasında
- l-aghniyāi
- ٱلْأَغْنِيَآءِ
- zenginler
- minkum
- مِنكُمْۚ
- içinizden
- wamā
- وَمَآ
- ne ki
- ātākumu
- ءَاتَىٰكُمُ
- size verdi
- l-rasūlu
- ٱلرَّسُولُ
- Elçi
- fakhudhūhu
- فَخُذُوهُ
- onu alın
- wamā
- وَمَا
- ve ne ki
- nahākum
- نَهَىٰكُمْ
- size yasakladı
- ʿanhu
- عَنْهُ
- ondan
- fa-intahū
- فَٱنتَهُوا۟ۚ
- sakının
- wa-ittaqū
- وَٱتَّقُوا۟
- ve korkun
- l-laha
- ٱللَّهَۖ
- Allah'tan
- inna
- إِنَّ
- çünkü
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah'ın
- shadīdu
- شَدِيدُ
- şiddetlidir
- l-ʿiqābi
- ٱلْعِقَابِ
- azabı
Allah'ın, fethedilen memleketler halkının mallarından Peygamberine verdikleri; Allah, Peygamber, yakınlar, yetimler, yoksullar ve yolda kalmışlar içindir; ta ki içinizdeki zenginler arasında elden ele dolaşan bir devlet olmasın. Peygamber size ne verirse onu alın, sizi neden menederse ondan geri durun; Allah'tan sakının, doğrusu Allah'ın cezalandırması çetindir. ([59] Hasr: 7)Tefsir
لِلْفُقَرَاۤءِ الْمُهٰجِرِيْنَ الَّذِيْنَ اُخْرِجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَاَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا وَّيَنْصُرُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصّٰدِقُوْنَۚ ٨
- lil'fuqarāi
- لِلْفُقَرَآءِ
- fakirler içindir
- l-muhājirīna
- ٱلْمُهَٰجِرِينَ
- hicret eden
- alladhīna ukh'rijū
- ٱلَّذِينَ أُخْرِجُوا۟
- çıkarılan
- min diyārihim
- مِن دِيَٰرِهِمْ
- yurtlarından
- wa-amwālihim
- وَأَمْوَٰلِهِمْ
- ve mallarından
- yabtaghūna
- يَبْتَغُونَ
- ararlar
- faḍlan
- فَضْلًا
- bir lutuf
- mina l-lahi
- مِّنَ ٱللَّهِ
- Allahdan
- wariḍ'wānan
- وَرِضْوَٰنًا
- ve rızasını
- wayanṣurūna
- وَيَنصُرُونَ
- ve yardım ederler
- l-laha
- ٱللَّهَ
- Allah'a
- warasūlahu
- وَرَسُولَهُۥٓۚ
- ve Elçisine
- ulāika
- أُو۟لَٰٓئِكَ
- işte
- humu
- هُمُ
- onlardır
- l-ṣādiqūna
- ٱلصَّٰدِقُونَ
- doğru olanlar
Allah'ın verdiği bu ganimet malları bilhassa; yurtlarından ve mallarından edilmiş olan, Allah'tan bir lütuf ve rıza dileyen, Allah'ın dinine ve Peygamberine yardım eden muhacir fakirlerindir. İşte doğru olanlar bunlardır. ([59] Hasr: 8)Tefsir
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ ٩
- wa-alladhīna
- وَٱلَّذِينَ
- ve kimseler
- tabawwaū
- تَبَوَّءُو
- yerleşen(ler)
- l-dāra
- ٱلدَّارَ
- o yurda (Medine'ye)
- wal-īmāna
- وَٱلْإِيمَٰنَ
- ve imana (sarılanlar)
- min qablihim
- مِن قَبْلِهِمْ
- onlardan önce
- yuḥibbūna
- يُحِبُّونَ
- severler
- man
- مَنْ
- kimseleri
- hājara
- هَاجَرَ
- hicret eden(leri)
- ilayhim
- إِلَيْهِمْ
- kendilerine
- walā
- وَلَا
- ve
- yajidūna
- يَجِدُونَ
- bulmazlar
- fī ṣudūrihim
- فِى صُدُورِهِمْ
- göğüslerinde
- ḥājatan
- حَاجَةً
- bir ihtiyaç
- mimmā
- مِّمَّآ
- ötürü
- ūtū
- أُوتُوا۟
- onlara verilelerden
- wayu'thirūna
- وَيُؤْثِرُونَ
- ve tercih ederler
- ʿalā anfusihim
- عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ
- öz canlarına
- walaw
- وَلَوْ
- dahi
- kāna
- كَانَ
- olsa
- bihim
- بِهِمْ
- kendilerinin
- khaṣāṣatun
- خَصَاصَةٌۚ
- ihtiyaçları
- waman
- وَمَن
- ve kim
- yūqa
- يُوقَ
- korunursa
- shuḥḥa
- شُحَّ
- cimriliğinden
- nafsihi
- نَفْسِهِۦ
- nefsinin
- fa-ulāika
- فَأُو۟لَٰٓئِكَ
- işte
- humu
- هُمُ
- onlar
- l-muf'liḥūna
- ٱلْمُفْلِحُونَ
- başarıya erenlerdir
Daha önceden Medine'yi yurt edinmiş ve gönüllerine imanı yerleştirmiş olan kimseler, kendilerine hicret edip gelenleri severler; onlara verilenler karşısında içlerinde bir çekememezlik hissetmezler; kendileri zaruret içinde bulunsalar bile onları kendilerinden önde tutarlar. Nefsinin tamahkarlığından korunabilmiş kimseler, işte onlar saadete erenlerdir. ([59] Hasr: 9)Tefsir
وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ ١٠
- wa-alladhīna
- وَٱلَّذِينَ
- kimseler
- jāū
- جَآءُو
- gelen(ler)
- min baʿdihim
- مِنۢ بَعْدِهِمْ
- onlardan sonra
- yaqūlūna
- يَقُولُونَ
- derler ki
- rabbanā
- رَبَّنَا
- Rabbimiz
- igh'fir
- ٱغْفِرْ
- bağışla
- lanā
- لَنَا
- bizi
- wali-ikh'wāninā
- وَلِإِخْوَٰنِنَا
- ve kardeşlerimizi
- alladhīna sabaqūnā
- ٱلَّذِينَ سَبَقُونَا
- bizden önce
- bil-īmāni
- بِٱلْإِيمَٰنِ
- inanmış olan
- walā
- وَلَا
- ve
- tajʿal
- تَجْعَلْ
- bırakma
- fī qulūbinā
- فِى قُلُوبِنَا
- kalblerimizde
- ghillan
- غِلًّا
- bir kin
- lilladhīna
- لِّلَّذِينَ
- karşı
- āmanū
- ءَامَنُوا۟
- inananlara
- rabbanā
- رَبَّنَآ
- Rabbimiz
- innaka
- إِنَّكَ
- elbette sen
- raūfun
- رَءُوفٌ
- çok şefkatli
- raḥīmun
- رَّحِيمٌ
- çok merhametlisin
Onlardan sonra gelenler: "Rabbimiz! Bizi ve bizden önce inanmış olan kardeşlerimizi bağışla; kalbimizde müminlere karşı kin bırakma; Rabbimiz! Şüphesiz Sen şefkatlisin, merhametlisin" derler. ([59] Hasr: 10)Tefsir